sv

Theo’ya mektuplar

avatar

Kitapveliisi

  • e 0

    Mutlu

  • e 0

    Eğlenmiş

  • e 0

    Şaşırmış

  • e 0

    Kızgın

  • e 0

    Üzgün

 

– Theoya mektuplar-

Bir kitap bir insana sen çok haklıydın der mi ? Dermiş… (hiçlik sarısı )

Kitap iki kardeş olan vincent van gogh ve theo arasında ki mektupların derlenmesinden oluşuyor buna otobiyografi olarak bakabiliriz . Öncelikle van gogh’un resim anlayışına değinmek isterim Empresyonist(izlenimci)ressam; 

Bir izlenimin uyandırdığı duyguların, duyulduğu biçimde üretildiği akımdır. Bilinen kurallara aldırmaksızın kendi kişisel izlenimlerine göre nesneyi resmeder. Van Gogh’un hayatı yoksulluk ve problemler içinde geçen bir kâbus, bir trajedi olmuştur. Yaşadığı bu acımasız hayat belki de onun öldükten yıllar sonra dikkat çekmesine, değerinin anlaşılmasına da bir ölçüde neden olmuştur.özellikle mavi, sarı ve diğer renkler. Hayat onu nasıl sert fırça vuruşlarıyla bunalttıysa, o da tuvale özgün fırça vuruşları yapmıştır.tabloları günümüzde çok kıymetli olsa da yaşarken bir değer göremedi van gogh

1888 yılında ilk ruhsal bunalımını yaşıyor. Arkadaşı Gauguin ile tartışıyorlar. Bu tartışmadan sonra Van Gogh sol kulağını kesip genelevde çalışan bir kadına götürüyor. 2 kriz daha geçiriyor ve Arles halkı aralarında imza toplayıp Van Gogh’un hastanede kalmasını sağlıyor. Daha sonra Saint-Rémy’de bir akıl hastanesine gidiyor. Burada 7 kez kriz geçiriyor. 1890 yılında Auvers’e inzivaya çekilmeye gidiyor.

1890 yılında tabancası ile kendini göğsünden vurarak 37 yaşında gencecik yaşta hastalıkla yaşadığı hiç bir zaman mutlu olamadığını dile getirdiği yoksul hayata veda etmiştir. Seçimden değil, kaderden dolayı maceracıyım diyor.

O bir hayatı değil bir kâbusu yaşamış kendi sözüyle dahilik ve delilik arasında mutsuzluğu sonsuzluğa taşımıştır..

Her mektubunu “Bana inan” notuyla bitiriyor inanılmışlığa olan ihtiyacını açığa vurarak

 

“Bir gün ölüm bizi başka bir yıldıza götürecek” derken yıldızlar diyarına göç ediyor van gogh.

-Alıntılar-

•“Dayanamıyorum artık Theo, yaşamın ağırlığına dayanamıyorum.”

•Ah, Theo, tonlar ve renkler ne büyük şeyler! Bunları hissetmeyi öğrenemeyen biri ise gerçek yaşamdan ne kadar uzakta!

•”İnsan kimi kez korkunç umutsuzluğa kapılıyor, sanki cehennemdeymiş gibi hissediyor…”

•Çoğu insanların gözünde neyim ben -değersizin biri ya da tuhaf, aykırı, hoşa gitmeyen bir adam- toplumda kendine bir yer bulamamış, yer bulamayacak bir yaratık, yani hiçten de daha aşağı bir şey.

.

Van gogh bir ressamdan da öte geldi bana mektuplarında bir edebi dil hakim severek okudum .

  • Site İçi Yorumlar

En az 10 karakter gerekli